“No, no, no!”
She was screaming now.
I looked at her face.
Her face was white, very white.
I had not seen her face white before.
She had tears in her eyes.
“No, I do not want to go to the Welsh night class this evening,” she cried. “I am frightened. I do not want to go there!”
“Something terrible,” she started again, but this time she did not finish.
I went to the garage and started the car.
I could not see any moonlight.
I drove through the fog … the fog was thick.
Tanygrisiau was lost in a cloud. It was dark … very dark.
I saw the light from the school.
I parked the car. I thought I parked in the car park but I was not sure.
I remembered Sianed bach … her face … so grey!
I walked slowly towards the door. The red paint was wet from the mist.
I pushed the door hard. It opened.
“Good,” I said. “They are here … the group is here.”
I walked through the corridor, through the large classroom and down the stairs.
I stopped at the door. I listened. I could not hear anything. It was silent. I did not hear anything.
“But the light is on. Who is there? I do not understand. This is very weird,” I said quietly. “But I am not worried,” I thought, and opened the door.
After, I wished I had not opened that door.

“Nac ydw, nac ydw, nac ydw !”
Roedd hi’n ysgrechain rwan.
Mi wnes i edrych ei wyneb.
Roedd wyneb yn wyn, wyn iawn.
Dw i ddim wedi gweld ei wyneb gwyn hyn.
Mi gaeth hi ddŵr yn ei llygaid.
“Nac ydw, dw i ddim yn mynd i’r dosbarth nos heno yma,” mae hi wedi crio. “ Dw i dychrynu. Dw i ddim eisio mynd yna!”
“Rhywbeth brawychus,” mi wnaeth hi ddechrau eto, ond wnaeth hi ddim gorffen.
Dw i ddim gweld rhyw olau-leuad.
Mi wnes i gyrru trwy y niwl. Mae y niwl wedi tewychu.
Mae Tanygrisiau wedi ei golli yn y cwmylau. Mae’n wedi tywyllu rwan … tywylu iawn!
Mi wnes i weld golau yn yr ysgol.
Mi wnes i barcio y car. Mi wnes i feddwl mai maes parcio oedd yna, dôn i  ddim yn siwr yn union!
Dw i wedi cofio Sianed bach … ei wyneb … mor llwyd !
Mi wnes i gerdded araf iawn i y drws. Roedd paent coch yn wlyb iawn o niwl.
Mi wnes i wthio y drws calad. Roedd ar agor.
“Da,” meddai i, “Maen nhw yma … mae pawb yn yma.”
Mi wnes i gerdded trwy y corridor, y ystafell dosbarth mawr ac i lawr y grisiau.
Mi wnes i stopio ger y drws. Mi wnes wrando. Wnes i ddim gwrando rhywbeth. Roedd yn distaw. Mi wnes gwrando dim.
“Ond mae golau yn ymlaen … pwy wnaeth hwn? Dw i ddim yn deall. Dyma annaearol iawn,” dw i wedi siarad yn ddistaw iawn.
“Dw i  ddim yn poeni,” dw i wedi meddwl a dw i wedi agor y drws.
Wedyn, mi wnes i dymuno wnes i  ddim agor y drws.
Roedd swn yn ofnadwy iawn. Beth dw i wedi weld roedd yn ofnadwy hefyd.
Yn anffodus roedd pawb dim yna.
Mae lluniau ar y mur … maen nhw wedi yn fyw!
Mi wnaeth gair ‘car,’ ger y llyun o’r car, yn wedi newid.
Mi wnaeth ‘car’ yn treigio i nghar!
Mi wnaeth ‘nghar’ yn dawnsio am y ystafell dosbarth. Roedd hi’n bloeddio yn uchel.
Yn sydyn, mi wnaethon y gairiau i gyd wedi’n treigio. Mae ‘Nhanygrieiau’ wedi neidio o’r mur. Mae ‘Ngwnedd’ wedi neidio o’r mur hefyd. Buan, maen treigiad i gyd wedi neidio o’r mur a maen nhw wedi dawnsio a maen nhw wedi blaeddio yn uchel.
A dweud y gwir, mi wnes i meddwl mod i wedi mynd gynddeiriog.
“Ond beth sydd yn digwydd?” meddai i.
“Ydy’n fel y hunllef,” dw i wedi meddwl.
Mi wnes i gwrando ‘tic, tic, tic.’ Mi wnes i edrych y cloc er y mur.
‘Tic, tic, tic,’ meddai ef yn uchel.
Mi wnaeth y cloc dyfu yn fawr.
Mi wnes i neidio o’r mur a mi wnes idawnsio gyda y treigiad hefyd.
‘Tic, tic, tic’ Mi aeth cloc yn uchal iawn rwan.
Mi wnes i agor fy llygaid.
Roedd haul yn dod trwy y ffenestr.
Roedd y cloc larwm mynd ‘tic, tic, tic’.
Dw i ddim yn angofio y treigiad cynddeiriog yn fy hunllef  yn erstalwm iawn!
Dw i’n gobeithio dw i ddim gan hunllef mwy am treigiad.
Roedd yn ddychrynllyd iawn.